ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ
1. Σημαντικό αποτέλεσμα για το ΑΚΕΛ
α. Η προσπάθεια απομόνωσης του ΑΚΕΛ απέτυχε. Η φαινομενική «απομόνωσή» του μέσα στη Βουλή είναι αντανάκλαση της πόλωσης όπου έχει οδηγηθεί η κυπριακή κοινωνία από τις πολιτικές της Δεξιάς. Ωστόσο, μέσα στην κοινωνία το ΑΚΕΛ παραμένει δυνατό και κερδίζει ολοένα και περισσότερο τον κυπριακό λαό. Κύριος λόγος η αποφασιστική, ανεξάρτητη τοποθέτηση του κόμματος σε κρίσιμα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα, το Κυπριακό και τα καίρια διεθνή θέματα.
β. Η αντίσταση στις κομματικές ηγεσίες της Δεξιάς και η άρνηση να κάμει υποχωρήσεις αρχής έδωσε αποφασιστικότητα στα μέλη, τους οπαδούς και τους φίλους του ΑΚΕΛ να το στηρίξουν και να αντιστρέψουν την υποτιθέμενη καθοδική πορεία των ποσοστών του κόμματος.
γ. Η επιτυχία της Αριστεράς συνάδει με την παγκόσμια πραγματικότητα όπου παρά την επέλαση της ακροδεξιάς (Τραμπ, Φάρατζ, Μελόνι, Λεπέν, AfD κλπ) δημιουργούνται αριστεροί πόλοι αντίστασης (Σάντερς, Μαμντάνι, Μελανσιόν, διαδηλώσεις και δημοψήφισμα στην Ιταλία κλπ)
2. Ανακατατάξεις στη Δεξιά
α. Η κατάρρευση των θεσμών σε ολόκληρο το φάσμα διακυβέρνησης έχει οδηγήσει τα κόμματα του «κέντρου» σε κατάρρευση και την είσοδο στη Βουλή του μονοθεματικου ΑΛΜΑ που πέρα από την καταπολέμηση της διαφθοράς (όπως την καταλαβαίνει ο τέως Γενικός Ελεγκτής) οι πολιτικές του είναι ασυνάρτητες ή ανύπαρκτες. Στη Βουλή εισέρχεται το επίσης ασυνάρτητο κόμμα της «Άμεσης Δημοκρατίας», που ούτε άμεση είναι ούτε δημοκρατία.
β. Εξαίρεση αποτελεί το ΔΗΚΟ που οι απώλειές του ήταν συγκριτικά μικρές και διατηρεί σημαντική κοινοβουλευτική παρουσία. Αυτή η επιτυχία του ωστόσο έγινε με μεγάλο ιδεολογικό κόστος. Η συνεργασία του με την σχεδόν ακροδεξιά πολιτική του Προέδρου Χριστοδουλίδη στην κοινωνικο-οικονομική πολιτική, στο Κυπριακό και τα διεθνή θέματα το αποξενώνουν αποφασιστικά από τις μετριοπαθείς και αριστερές μάζες του κυπριακού λαού και το έχουν φέρει πολύ κοντά στις ακροδεξιές θέσεις του ΕΛΑΜ.
γ. Το ΕΛΑΜ, παρά την ανησυχητική αύξηση των ποσοστών του και τον διπλασιασμό των εδρών του δεν έχει παρουσιάσει τη δυναμική που προβλεπόταν. Κύριος λόγος είναι από τη μια η προσπάθεια να παρουσιάσει «δημοκρατικό» προσωπείο, κάτι που προκάλεσε ρήγματα στον σκληρό πυρήνα του, και από την άλλη η επιστροφή Συναγερμικών στον ΔΗΣΥ που παραμένει ο κύριος εκπρόσωπος της Δεξιάς, με όλες τις αντιφάσεις και τα ρήγματα ανάμεσα στα στελέχη του αλλά και μέσα στα μέλη και τους οπαδούς του.
δ. Ο ΔΗΣΥ παραμένει το κύριο κόμμα της Δεξιάς και ο βασικός αντίπαλος της Αριστεράς και του ΑΚΕΛ ειδικά. Η στροφή του ακόμα πιο δεξιά την τελευταία περίοδο που έγινε για να ανακόψει διαρροές προς το ΕΛΑΜ, κάμνει ακόμα πιο καθαρό ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε «λογικές πολιτικές» από τον ΔΗΣΥ. Προτάσεις για συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για τη λύση του Κυπριακού γίνονται ολοένα και πιο ουτοπικές όσο παραμερίζονται πια και τα λίγα στελέχη του ΔΗΣΥ που πίστεψαν στην πορεία για λύση που χάραξε ο Κληρίδης στη δεύτερη θητεία-του.
3. Το νέο πολιτικό τοπίο στη Βουλή και στην κοινωνία
α. Στη Βουλή έχει εν δυνάμει δημιουργηθεί ένα δεξιό μπλοκ (ΕΛΑΜ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ) υπό την απόλυτη κυριαρχία του ΔΗΣΥ. Ένα μπλοκ που μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή του αγνοώντας τις υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις.
β. Αν θα υλοποιηθεί το Δεξιό μπλοκ σαν μόνιμη δύναμη θα εξαρτηθεί κύρια από τις εσωτερικές τριβές και ρήγματα μέσα στο καθένα από τα τρία κόμματα. Ωστόσο, πρέπει να αναμένουμε πως στα καίρια ζητήματα που θα αντιμετωπίσει η Κύπρος την επόμενη περίοδο, το μπλοκ της Δεξιάς θα λειτουργήσει.
γ. Το ΑΚΕΛ είναι αναγκασμένο να δώσει μόνο του τη μάχη ενάντια στον Συναγερμό. Δεν μπορεί να βασίζεται στην στήριξη άλλων κομμάτων (ΑΛΜΑ ή Άμεση Δημοκρατία) παρά μόνο περιστασιακά, όπως περιστασιακά θα μπορεί να κερδίζει άτομα και από τα άλλα κόμματα της Δεξιάς για συγκεκριμένες πολιτικές. Θα μπορέσει να κερδίσει μάχες μέσα στη Βουλή μόνο αν οι πολιτικές του μπορέσουν να συνεπάρουν τη λαϊκή συνείδηση και να δημιουργήσουν κλίμα πίεσης πάνω σε όλους τους βουλευτές. Αυτό είναι δυνατόν με τη συνέχιση της ανεξάρτητης και αποφασιστικής πολιτικής που υιοθετήθηκε στην προεκλογική περίοδο.
4. Η προεδρία της Βουλής και η προεδρία της Δημοκρατίας
α. Η εκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρία της Βουλής αντανακλά την πόλωση της κυπριακής κοινωνίας που έδωσε τα συγκεκριμένα αποτελέσματα στις εκλογές. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να εκβιάσει την υποστήριξή του από το ΑΚΕΛ και η προθυμία του να συνεργαστεί με το ΕΛΑΜ και στο δεύτερο γύρο με τον ΔΗΣΥ σφραγίζει αυτό που είχε ήδη διαφανεί από την προεκλογική περίοδο: η Δεξιά προσπαθεί να συνεργαστεί και να σταθεροποιήσει το δεξιο μπλοκ με στόχο την απομόνωση του ΑΚΕΛ και την επιβολή νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών.
β. Η σταθεροποίηση του δεξιού μπλοκ δεν είναι δεδομένη γιατί υπάρχουν πολλά αντιφατικά συμφέροντα που χωρίζουν τα δεξιά κόμματα αλλά και δημιουργούν τριβές μέσα σε κάθε κόμμα ξεχωριστά. Στον ΔΗΣΥ υπάρχουν πολλά στελέχη που νοιώθουν άβολα με τις τυχοδιωκτικές τακτικές που ακολουθεί η ηγεσία υπό την Αννίτα Δημητρίου και αντιδρούν στη μετατόπιση του κόμματος περισσότερο προς τα δεξιά, την υποβάθμιση της σημασίας του Κυπριακού και την ανοχής της διαπλοκής και διαφθοράς που αποκαλύπτεται καθημερινά στο κυπριακό κατεστημένο. Στο ΔΗΚΟ οι πολιτικές της ηγετικής ομάδας υπό τον Νικόλα Παπαδόπουλο και η ταύτιση με την Κυβέρνηση του Ισραήλ έχουν δημιουργήσει προβλήματα στην ευρύτερη βάση του κόμματος. Στο ΕΛΑΜ το δημοκρατικό προσωπείο που προσπαθεί να προβάλει το κόμμα οδήγησε σε δυσανασχέτηση τα πιο σκληροπυρηνικά στελέχη του, πολλά από τα οποία έχουν απομακρυνθεί και κατηγορούν την ηγεσία για διαφθορά και εγκατάλειψη της εθνικής πολιτικής.
γ. Το σημαντικότερο σημείο τριβής ωστόσο φαίνεται να είναι η πρόθεση του Νίκου Χριστοδουλίδη να ξαναδιεκδικήσει την Προεδρία το 2028, κάτι που τον φέρνει σε αντιπαράθεση με την Αννίτα Δημητρίου. Ωστόσο, ελπίζουν να βρουν κάποια διέξοδο που να τους επιτρέψει να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση του τόπου.
δ. Από την άλλη πλευρά, το ΑΚΕΛ έδωσε τη μάχη για την Προεδρία της Βουλής και τις Κοινοβουλευτικές Επιτροπές με αξιοπρέπεια, κάτι που άφησε ικανοποιημένους τα μέλη, τους οπαδούς και τους φίλους του. Η στάση του ανάγκασε τα κόμματα της Δεξιάς να δείξουν τις πραγματικές τους προθέσεις και να εκτεθούν για τα κίνητρά τους. Ανάγκασε επίσης τα νεόφερτα κόμματα της Βουλής να δείξουν πού στέκουν. Το ΑΛΜΑ αντιλήφθηκε πως δεν μπορούσε να συνταχτεί με το Δεξιό μπλοκ και στήριξε την υποψηφιότητα του Στέφανου Στεφάνου, προσβλέποντας ίσως σε συνεργασία στις Προεδρικές εκλογές του 2028.
ε. Η «Άμεση Δημοκρατία» έδειξε την αναμενόμενη καιροσκοπική φύση της και την αδυναμία της να έχει σοβαρή πολιτική σκέψη και παρέμβαση. Η συμπαράταξή της με το Δεξιό μπλοκ αναιρεί την προσπάθειά της να παρουσιαστεί σαν το νέο, αγνό αντισυστημικό κόμμα με νέα, δημοκρατική αντιμετώπιση των μελών της.
5. Ποιος δρόμος για την Αριστερά;
α. Για την Αριστερά η μόνη πορεία που μπορεί να προσφέρει ελπίδες για επιτυχή αντιμετώπιση της Δεξιάς είναι να συνεχίσει την αποφασιστική αντιπολιτευτική στάση που της έδωσε τα καλά αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ αναγκάστηκε να δώσει μόνο του την εκλογική μάχη έδωσε τη δυνατότητα να κινητοποιήσει τόσο τα μέλη του όσο και τους φίλους του στην κοινωνία σε βαθμό που να σταματήσουν την πτωτική τάση των ποσοστών του και να ξαναφέρουν την ελπίδα για ανακοπή της δεξιάς διολίσθησης της κοινωνίας.
β. Το ΑΚΕΛ μπορεί να διεκδικήσει τις προεδρικές εκλογές με αποφασιστικότητα και να κεφαλαιοποιήσει το αίσθημα ελπίδας από την επιτυχία του στις βουλευτικές εκλογές. Σ’ αυτό το στάδιο οποιεσδήποτε συζητήσεις με άλλα κόμματα για πιθανές συνεργασίες εκλαμβάνονται ως αδυναμία και εμποδίζουν την οργάνωση της κοινωνίας στη βάση ενός προγράμματος που να στηρίζει τον κόσμο που υποφέρει και προσφέρει πειστικές διεξόδους στα καίρια πολιτικά ζητήματα. Το Κυπριακό πρέπει να παραμένει στην κορυφή της προσπάθειας γιατί αποτελεί ζωτικό ζήτημα για την αντιμετώπιση όλων των άλλων θεμάτων που αντιμετωπίζει η Κύπρος. Τα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών, η ακρίβεια, οι εκποιήσεις, η αναλγησία των Τραπεζών, οι συντάξεις, ο κατώτατος μισθός πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται αντικείμενο καθημερινής δουλείας και οργάνωσης για τη λύση τους.
γ. Το μεταναστευτικό και η αντιμετώπιση της ακροδεξιάς αποτελούν κλειδί για την πολιτική της Αριστεράς. Καμμιά υποχώρηση σ’ αυτούς τους τομείς δεν μπορεί να προσφέρει λύση. Η ανθρώπινη προσέγγιση των μεταναστών και η προστασία τους από τις επιθέσεις της ακροδεξιάς είναι αδιαπραγμάτευτα ζητήματα για μια πολιτισμένη κοινωνία. Η προσπάθεια διάσπασης του μετώπου της εργατικής τάξης σε ντόπιους και μετανάστες δεν πρέπει να επιτραπεί.
δ. Τέλος, πρέπει να γίνει καθαρό πως η σύμπλευση της Κυβέρνησης και της Δεξιάς με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είναι πολιτικό έγκλημα που πρέπει να σταματήσει. Οι «τριμερείς» συμμαχίες αποτελούν συγκαλυμμένη συμμετοχή στη γενοκτονία της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, την εισβολή στον Λίβανο και την επίθεση στο Ιράν.
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ
2026-06-14
About Author
+ There are no comments
Add yours