Η «δημοκρατία των κατσαρίδων»: Άοπλη και επικίνδυνη

Η «δημοκρατία των κατσαρίδων»: Άοπλη και επικίνδυνη

22/Ιουλ/2026 Αναδημοσίευση από The Wire

Μπορεί ο λαός να εξαπατάται συνεχώς; Μπορεί μια χώρα με πληθυσμό ενάμισι δισεκατομμυρίου να παρασύρεται για πάντα σαν πτώμα; Όχι, δεν μπορεί. Οι κατσαρίδες έχουν βγει στους δρόμους.

Προσωπικό ασφαλείας συλλαμβάνει διαδηλωτή κατά τη διάρκεια πορείας προς το Κοινοβούλιο στις 20 Ιουλίου. Φωτογραφία: PTI.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, είναι υπέροχο να είσαι Ινδός. Ακριβώς όταν η ελπίδα φαινόταν χαμένη, ήρθαν. Νεαρές κατσαρίδες που έφτασαν με τη βροχή. Οι απόγονοι της ανίερης ένωσης μεταξύ ενός δικαστή και ενός αστείου.

Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία, αλλά ας την ξαναθυμηθούμε, για να μείνει καταγεγραμμένη. Σε απάντηση σε ένα αλαζονικό, περιφρονητικό σχόλιο του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ινδίας, Σούρια Καντ, ο οποίος αποκάλεσε «κατσαρίδες» ορισμένους άνεργους νέους Ινδούς, ο Αμπχίτ Ντίπκε, ένας φοιτητής που ζει στη Βοστώνη, δημοσίευσε ένα σχόλιο στο Instagram: «Τι θα γινόταν αν όλες οι κατσαρίδες ενωθούν;» Εκατομμύρια άνθρωποι ανταποκρίθηκαν. Κι έτσι γεννήθηκε το Κόμμα «Cockroach Janta». Ο Ντίπκε έγινε ο «Πιτ Πίπερ» των κατσαρίδων. Το πρώτο αίτημά του ήταν η παραίτηση του Νταρμεντρά Πραντάν, του υπουργού Παιδείας που κάθεται αλαζονικά στην κορυφή ενός διεφθαρμένου, σάπιου υπουργείου, υπό το οποίο διαρρέουν τακτικά τα θέματα των δημόσιων εξετάσεων. Περίπου 152 από το 2014, σύμφωνα με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτές οι διαρροές έχουν καταστρέψει τις ζωές εκατομμυρίων νέων που πέρασαν χρόνια προετοιμαζόμενοι για αυτές τις εξετάσεις, μερικοί από τους γονείς των οποίων αναγκάστηκαν να πουλήσουν τη γη ή τα σπίτια τους για να στηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους και να πληρώσουν το τέλος για το δικαίωμα συμμετοχής σε αυτές τις εξετάσεις. Μια νέα μορφή νομικής εκβίασης. Μετά την πρόσφατη διαρροή του φύλλου εξετάσεων του Εθνικού Διαγωνισμού Επιλεξιμότητας και Εισαγωγής (NEET), 12 απελπισμένοι, συντετριμμένοι φοιτητές αυτοκτόνησαν.

Καθώς η οργή εναντίον του «Cockroach» εξελίχθηκε σε ένα διαδικτυακό τσουνάμι, ο Ντίπκε επέστρεψε από τη Βοστώνη στις 6 Ιουνίου και κατευθύνθηκε κατευθείαν από το αεροδρόμιο προς τον περίφημο χώρο διαδηλώσεων του Τζαντάρ Μαντάρ στο Δελχί. Ο Σονάμ Γουάνγκτσουκ, ο γνωστός ακτιβιστής και μεταρρυθμιστής της εκπαίδευσης από το Λαντάκ, τον συνόδευσε και κήρυξε απεριόριστη απεργία πείνας. Έξι φοιτητές, οι Νέχα Μπόρα, Μανίς Κουμάρ, Αμίν Αμίτος, Ντάνις Αλί, Χρισικέш και Ντίπακ, μέλη της Πανινδικής Φοιτητικής Ένωσης (AISA), της φοιτητικής πτέρυγας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας (Απελευθέρωση), δήλωσαν ότι θα νηστεύσουν και αυτοί και πήραν θέση σε μια παρακείμενη σκηνή. Διαμαρτυρίες ξέσπασαν και σε άλλες πόλεις. Καθώς η κατάσταση όσων απεργούσαν πείνα γινόταν κρίσιμη, οι νεαροί «κατσαρίδες» που είχαν κατακλύσει το διαδίκτυο άρχισαν να εμφανίζονται πραγματικά στο Τζαντάρ Μαντάρ. Το Κόμμα «Cockroach Janata» ανακοίνωσε ότι στις 20 Ιουλίου, την ημέρα που το κοινοβούλιο επρόκειτο να ανοίξει για τη σύνοδο της περιόδου των μουσώνων, θα πραγματοποιούσαν πορεία προς το Κοινοβούλιο. Δύο ημέρες πριν από την προγραμματισμένη πορεία, ο Σονάμ Γουάνγκτσουκ αρπάχθηκε από τη σκηνή από την αστυνομία και τέθηκε υπό κράτηση, αρχικά σε ένα κρατικό νοσοκομείο και αργότερα, κατόπιν επιμονής της συζύγου του, σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Εξακολουθεί να βρίσκεται σε απεργία πείνας. Το πρωί της 20ής Ιουλίου, την ημέρα της πορείας, οι φοιτητές της AISA έληξαν την απεργία πείνας τους.

Μια φωτογραφία του ακτιβιστή Σονάμ Γουάνγκτσουκ και ένα αντίγραφο του Συντάγματος της Ινδίας και του «Ραμτσαρίτμανας» εκτίθενται στο Τζαντάρ Μαντάρ κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη, στο Νέο Δελχί, την Τρίτη 21 Ιουλίου 2026. Φωτογραφία: PTI/Salman Ali.

Οι κατσαρίδες κατέκλυσαν την πρωτεύουσα. Ήρθαν με τρένο, με λεωφορείο, με αεροπλάνο, με μετρό, και ο αριθμός τους αυξανόταν με την ώρα. Λίγες ώρες πριν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου φωτίσουν τον ουρανό του Δελχί, που βρισκόταν σε περίοδο μουσώνων, άρχισαν να συρρέουν στο Τζαντάρ Μαντάρ κατά δεκάδες χιλιάδες. Με την ανατολή του ηλίου ήταν πλέον σαφές ότι μια γενιά απελπισμένων και εξοργισμένων νέων, που είδαν το μέλλον τους να σβήνει μπροστά στα μάτια τους, επρόκειτο να διεκδικήσει αυτό που οι γενιές των γονιών και των παππούδων τους είχαν παραχωρήσει: την αξιοπρέπειά μας ως λαός και ως χώρα. Τα δικαιώματά μας ως πολίτες μιας δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές εξόρκισαν τον διαβρωτικό φόβο που έχει γίνει δεύτερη φύση για όλους μας με το απόλυτο θάρρος και την αξιοπρέπειά τους. Και με χιούμορ. Μέχρι το τέλος της ημέρας ήταν πια ξεκάθαρο ότι η διαμαρτυρία είχε πλέον να κάνει με κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ζητούσαν οι διαδηλωτές ή οι ηγέτες τους. Ο Νταρμεντρά Πραντάν είναι πια ασήμαντος. Τα διακυβεύματα είναι πολύ μεγαλύτερα. Η σήψη σε ολόκληρο το σύστημα διακυβέρνησης, από την κορυφή μέχρι τη βάση, είναι σαφώς ορατή και έχει αρχίσει να βρωμάει σαν ένα σάπιο πτώμα. Ακόμη και οι πιο μικροί από τους «κατσαρίδες», μερικοί όχι μεγαλύτεροι από επτά ή οκτώ ετών, μπόρεσαν να το εκφράσουν με σαφήνεια.

Παρά τον γρήγορο και σχεδόν μυστικό διορισμό νέου αρχηγού της αστυνομίας λίγες μέρες πριν την πορεία, και παρά τις ανησυχητικές φήμες για την τρομακτική ικανότητα του τρομακτικού υπουργού Εσωτερικών της Ένωσης, τόσο η αστυνομία όσο και το υπουργείο Εσωτερικών υπολόγισαν εντελώς λάθος την κλίμακα του τσουνάμι που κατέκλυσε το Δελχί στις 20 Ιουλίου. Προσπάθησαν τα πάντα. Έκλεισαν λεωφορεία, δρόμους και σταθμούς του μετρό. Δεν βοήθησε. Προσπάθησαν να μπλοκάρουν το διαδίκτυο. Αλλά οι νεαρές «κατσαρίδες» – πλάσματα του διαδικτύου – κατάφεραν με κάποιο τρόπο να υπονομεύσουν αυτή την προσπάθεια με μια πλημμύρα από μιμ και βίντεο που σε έκαναν να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα. Στο Δελχί, από όλα τα μέρη του κόσμου, νεαρές γυναίκες που συμμετείχαν στη διαδήλωση δήλωσαν ότι ένιωθαν ασφαλείς μέσα στο πλήθος – αν και ορισμένες παραπονέθηκαν ότι δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχληση από την αστυνομία. Είδαμε μουσουλμάνους, ινδουιστές, χριστιανούς, σιχ, βουδιστές, ανθρώπους από κάθε κάστα και κοινωνική τάξη να ενώνουν τις δυνάμεις τους, να βοηθούν ο ένας τον άλλον, να προστατεύουν ο ένας τον άλλον καθώς αντιμετώπιζαν την αστυνομία. Αντί να μας κάνουν κήρυγμα ή να μας απευθύνουν μεγαλοπρεπείς ομιλίες, μας έδειξαν, μας απέδειξαν με πράξεις, την πιθανή Ινδία, την όμορφη Ινδία των ονείρων μας.

Για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον κίνδυνο, η αστυνομία συγκόλλησε τα κίτρινα μεταλλικά οδοφράγματα της και έφερε τα δοκιμασμένα και αξιόπιστα «βοηθήματά» της: φορτηγά γεμάτα πέτρες και οχήματα που είχαν προκατασκευαστεί ώστε να φαίνονται κατεστραμμένα, με την ελπίδα να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι νέοι είχαν καταφύγει στη βία και ότι η αστυνομία ενεργούσε σε αυτοάμυνα. Έφεραν έναν στρατό από μπράβους με πολιτικά, οπλισμένους με γκλομπ και ρόπαλα. Για να προετοιμαστούν για δράση, η Δύναμη Ταχείας Δράσης (RAF) αφαίρεσε τις ταμπέλες με τα ονόματά τους από τις στολές τους. Τα πιστά κανάλια της κυρίαρχης τηλεόρασης ήταν στη σειρά, έτοιμα να μεταδώσουν τα ψέματα. (Μερικά βιάστηκαν και άρχισαν να αναφέρουν πράγματα που δεν είχαν συμβεί ακόμα. Οι ειδήσεις στην Ινδία τείνουν να αφορούν το μέλλον, όχι το παρόν.) Τίποτα δεν πέτυχε. Η αστυνομία και η RAF κούνησαν άγρια τα ρόπαλά τους, έσπασαν κεφάλια παιδιών και προκάλεσαν κατάγματα στα άκρα. Έριξαν δακρυγόνα. Αλλά οι νέοι συνέχισαν να πορεύονται. Κατευθείαν προς το κοινοβούλιο. Κατευθείαν εκεί που είχαν πει ότι θα πήγαιναν. Καθώς πλησίαζαν, οι δυνάμεις ασφαλείας πήραν θέσεις, με τα AK-47 τους στραμμένα προς τους άοπλους φοιτητές. Παρόλα αυτά, οι «Κατσαρίδες» συνέχισαν να πορεύονται. Και καθώς πορεύονταν, απογύμνωσαν κάθε ίχνος του βελούδινου γαντιού που καλύπτει τη σιδερένια γροθιά της κυβέρνησης και εξέθεσαν το σημερινό καθεστώς για αυτό που είναι και πάντα ήταν. Μια φασιστική σιδερένια γροθιά. Μια συμμαχία βάρβαρων χωρίς καμία ικανότητα να κατανοήσουν την ιστορία και την πολυμορφία της χώρας που κυβερνούν. Άνθρωποι που ξέρουν μόνο να μισούν, αλλά δεν έχουν ιδέα πώς να αγαπούν. Ή να σκέφτονται.

Καθώς πλησίαζαν οι διαδηλωτές, ο γενναίος και αλαζονικός πρωθυπουργός μας μεταφέρθηκε γρήγορα σε ασφαλές μέρος. Αποτράπηκε η έξοδος των βουλευτών από το λαμπερό νέο κτίριο του Samvidhan Sansad, ο οποίος φαίνεται να έχει ως μοναδικό σκοπό την καθημερινή υπονόμευση του Συντάγματος.

Μέχρι το βράδυ, η αστυνομία είχε διαλύσει την κεντρική σκηνή στον χώρο της διαμαρτυρίας. Μέχρι τη νύχτα, ο λαός την είχε ανακτήσει για άλλη μια φορά. Καθώς η αστυνομία αποσύρθηκε για τη νύχτα, οι «Κατσαρίδες» τους απονέμησαν ορθια επευφημία. Για το ξυλοδαρμό παιδιών. Μπράβο, Μόντι τζι! Μπράβο!

Διαδηλωτές καλύπτουν τα πρόσωπά τους αφού η αστυνομία έριξε δακρυγόνα κοντά στο Κοινοβούλιο, στον κυκλικό κόμβο του Windsor Place, στο ξενοδοχείο Le Méridien, στο Νέο Δελχί, τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026. Φωτογραφία: PTI/Atul Yadav.

Είναι ανόητο να περιμένουμε να προκύψει σημαντική πολιτική αλλαγή από αυτό. Αλλά το να το απορρίψουμε ως μια απλή στιγμή έξαψης θα ήταν στενόμυαλο. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα πρακτορεία ειδήσεων και τα τηλεοπτικά κανάλια που μεταδίδουν ζωντανά καίνε από φήμες, υπονοούμενα και θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με χρηματοδότηση από το εξωτερικό και σχέδια της CIA. Μιλώντας ως περήφανος « (το περιφρονητικό όνομα που δίνει ο Μόντι σε ανθρώπους σαν εμένα), ομολογώ ότι όταν όλα ξεκίνησαν, ήμουν κι εγώ επιφυλακτικός. Ανησυχούσα ότι οδεύαμε προς μια άλλη «στιγμή Άννα Χαζάρε» – εκείνο το λεγόμενο λαϊκό κίνημα κατά της διαφθοράς του 2011 – το οποίο, ανεξάρτητα από τις αρχικές του προθέσεις, τελικά μας χάρισε τρεις θητείες υπό την εξουσία ενός πολιτικού κόμματος που έχει καταστρέψει κάθε θεσμό αυτής της χώρας, ενός κόμματος που δεν διακρίνει μεταξύ του εαυτού του ως πολιτικού κόμματος και της κυβέρνησης της Ινδίας, ενός κόμματος που δεν σέβεται ούτε τη χώρα ούτε τους πολίτες της, και ενός κόμματος που μας έχει ντροπιάσει διεθνώς και έχει γονατίσει την Ινδία.

Όμως οι υποψίες μου για το Κόμμα «Cockroach Janata» διαλύθηκαν όταν είδα την εχθρότητα των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης απέναντί τους. Αυτό, για μένα, ήταν το πρώτο και πιο καθησυχαστικό σημάδι. Ενθουσιάστηκα που ο Αμπχίτ Ντίπκε προερχόταν από μια κοινότητα Νταλίτ, και ενθουσιάστηκα ακόμη περισσότερο που κανείς δεν εστίαζε σε αυτό. Όλα άλλαξαν για μένα όταν τον άκουσα να λέει: «Αν το όνομά μου ήταν Khalid, ή αν ήμουν μουσουλμάνος, θα βρισκόμουν ήδη στη φυλακή». Είχε το θάρρος να επισημάνει τη χυδαιότητα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν πραγματικά τα πράγματα στην Ινδία – το γεγονός ότι στη χώρα μας τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου και ειδικά του νόμου) δεν ισχύουν εξίσου για όλους. Όλα εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τη θρησκεία, την κάστα, την κοινωνική τάξη, την εθνικότητα και το φύλο σου. Ήταν μια βαθιά παρατήρηση, διατυπωμένη με απλότητα. Το γεγονός ότι το είπε δημόσια, ενώ ακόμη και οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης περιορίζονται να λένε «μειονοτική κοινότητα» αντί για «μουσουλμάνος» από φόβο για «αντίδραση των ινδουιστών», με έκανε να κατευθυνθώ αμέσως προς το Τζαντάρ Μαντάρ. Ήξερα επίσης ότι, όταν ο Ντίπκε επέλεξε το όνομα «Χαλίντ», θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται στον Ουμάρ Χαλίντ, τον ακαδημαϊκό του JNU ο οποίος, μαζί με τον Σαρτζίλ Ιμάμ και πολλούς άλλους, βρίσκεται στη φυλακή χωρίς δίκη εδώ και σχεδόν έξι χρόνια. Το έγκλημα του Ουμάρ; Το να παροτρύνει τους διαδηλωτές να παραμείνουν μη βίαιοι κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του 2020 ενάντια στον Νόμο για την Τροποποίηση της Ιθαγένειας, ακόμη και ενώ το Δελχί συγκλονιζόταν από μια σειρά εμπρησμών, δολοφονιών και καύσεων τζαμιών που υποκινήθηκαν από ινδουιστικές συμμορίες αυτοδικίας, υπό την εποπτεία της αδρανούς – και κατά καιρούς συμμετέχουσας – αστυνομίας. Η μία έφεση μετά την άλλη για αποφυλάκιση με εγγύηση έχει απορριφθεί από δικαστές που φαίνεται να έχουν χάσει το θάρρος να κάνουν, ή ακόμα και να κατανοήσουν, τι είναι σωστό.

Διαδηλωτές σε πορεία προς το Κοινοβούλιο, απαιτώντας την παραίτηση του υπουργού Παιδείας της Ένωσης, Νταρμεντρά Πραντάν. Φωτογραφία: PTI/Atul Yadav

Καθώς οι «Κατσαρίδες» διαδήλωναν και ο αριθμός τους αυξανόταν ραγδαία, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: Ευτυχώς που δεν είναι κυρίως μουσουλμάνοι, ή σιχ, ή χριστιανοί ή Αδιβάσι. Θα είχαν καταπατηθεί, θα είχαν σκοτωθεί, θα είχαν πυροβοληθεί, θα είχαν φυλακιστεί. Ευτυχώς που δεν είναι Κασμίριοι. Ίσως να είχαν τυφλωθεί (αν και ορισμένοι υπέστησαν πράγματι τραυματισμούς από σφαιρίδια). Ευτυχώς που είναι κυρίως ινδουιστές. Τόσο θλιβερή είναι αυτή η στιγμή στην Ινδία. Ωστόσο, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν σε ένα λεπτό. Βρισκόμαστε σε αυτό που αποκαλούν «εξελισσόμενη κατάσταση». Έρχονται αναφορές για χιλιάδες παραστρατιωτικές δυνάμεις που μεταφέρονται αεροπορικώς από άλλες πολιτείες. Δεν ξέρουμε τι θα φέρουν οι επόμενες μέρες.

Πού μας οδηγούν όλα αυτά; Σε αντίθεση με το κίνημα του Άννα Χαζάρε, το οποίο είχε εβδομάδες φρενήρους, αδιάκοπης κάλυψης 24×7 από εκατοντάδες υστερικά, εταιρικά τηλεοπτικά κανάλια, το Κόμμα των Κατσαρίδων (Cockroach Janata Party) έχει μόνο τον εαυτό του και το διαδίκτυο για να στηριχθεί. Σε αντίθεση με το κίνημα του Άννα, το οποίο είχε διεισδύσει και καταληφθεί από τη «Ραστρίγια Σουαγιαμσεβάκ Σανγκ», με το BJP υπό την ηγεσία του Μόντι να συγκεντρώνεται στις πύλες, πλήρως προετοιμασμένο να εκμεταλλευτεί εκλογικά τον τηλεοπτικό παροξυσμό, οι «Κατσαρίδες» δεν έχουν οργανωμένα κόμματα της αντιπολίτευσης να περιμένουν στα παρασκήνια, έτοιμα να προχωρήσουν τα πράγματα παραπέρα. Η αυθόρμητη οργή που παρατηρούμε θα διαλυθεί, εκτός αν ξεκινήσει κάποια πραγματική πολιτική δράση. Εκτός αν οι ενήλικες και τα κόμματα της αντιπολίτευσης σταματήσουν τις διαμάχες και τις μικροπρεπείς φιλονικίες τους και επιδείξουν κάποια αλληλεγγύη. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αυτό είναι απίθανο. Παραμένει ατάραχη, διότι θεωρεί ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να περιμένει. Οι πολιτείες έχουν τη δύναμη να περιμένουν. Ο λαός δεν την έχει.

Αυτή τη στιγμή, η εξέγερση των «Κατσαρίδων» είναι μία από τις πολλές διαμαρτυρίες που λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την Ινδία. Οι Αδιβάσι στο Μαδχιά Πραντές διαμαρτύρονται για το έργο σύνδεσης των ποταμών Κεν και Μπέτβα. Οι χωρικοί στο Ουταράκαντ διαμαρτύρονται για τη μαζική κοπή δέντρων. Ο κόσμος διαμαρτύρεται για την περιβαλλοντική καταστροφή των Μεγάλων Νησιών Νικομπάρ. Το Μανιπούρ βράζει. Οι θέσεις εργασίας εξαφανίζονται. Οι τιμές εκτοξεύονται. Η οργή εντείνεται. Και το «παιχνίδι του Θεού» του BJP-RSS αποκαλύπτεται για αυτό που πάντα ήταν. Μια απάτη. Μια «χρυσή φρενίτιδα» που καθοδηγείται από γκάνγκστερ. Η λεηλασία του ναού του Ράμα στην Αγιόντια μας έχει προσφέρει ένα κακό σενάριο του Μπόλιγουντ που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας: Κομψοί «άγιοι» και διεφθαρμένοι πολιτικοί που χτίζουν ξενοδοχεία, συσσωρεύουν ακίνητα, κυκλοφορούν με SUV, πλουτίζοντας εις βάρος της πίστης των φτωχών και των ανυποψίαστων. Τα πλοκάμια της διαφθοράς και της ληστείας εν πλήρη ημερήσια φως φτάνουν μέχρι την κορυφή.

Ο Αμίτ Μπατναγκάρ, ηγέτης της διαμαρτυρίας κατά του έργου «Ken-Betwa Link» και άλλων αναπτυξιακών έργων, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, στην περιφέρεια Τσαταρπούρ, Μαδχία Πραντές, Κυριακή 19 Ιουλίου 2026. Φωτογραφία: PTI.

Μπορεί η «ενέργεια των κατσαρίδων» να μας βγάλει από αυτό το βάραθρο; Δεν είναι εύκολο. Μια γρήγορη ματιά στα αποτελέσματα των λαϊκών κινημάτων στην Ινδία δεν είναι ενθαρρυντική. Είναι μια συνοπτική ιστορία συρρικνωμένων φιλοδοξιών και σπασμένων ονείρων. Τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, διάφορα κινήματα – συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης εξέγερσης των Ναξαλιτών – απαίτησαν την αναδιανομή του πλούτου και της γης στους αγρότες. Καταστέλλθηκαν. Στη δεκαετία του ’80 και του ’90, κοινωνικά κινήματα, με πιο γνωστό το «Narmada Bachao Andolan» και αργότερα οι Μαοϊκοί στην Άντρα Πραντές, το Τσαττίσγκαρ και το Τζαρκάντ, πάλεψαν ενάντια στην εκτόπιση των αγροτών και των αυτοχθόνων φυλών από τη γη τους. Με άλλα λόγια, ζητούσαν να μην τους αρπάξουν και το ελάχιστο που είχαν ακόμα οι φτωχοί. Και αυτοί καταστέλλθηκαν. Μέχρι τη δεκαετία του 2000, είχαν περιοριστεί στο να είναι ευγνώμονες για τον Εθνικό Νόμο Εγγύησης Απασχόλησης στην Υπαίθρο (NREGA). Το δικαίωμα σε τρεις μήνες απασχόλησης με τον κατώτατο μισθό – ένα ποσό που ισοδυναμεί με την τιμή ενός καλού γεύματος σε ένα ακριβό εστιατόριο της πόλης. Και αυτό έχει τεθεί στο ράφι από το παρόν καθεστώς και έχει αντικατασταθεί με μερίδες επιβίωσης – σακούλες με προμήθειες που φέρουν το πρόσωπο του Μόντι – που πετιούνται περιφρονητικά στον κόσμο, σαν ελεημοσύνη σε ζητιάνους από κινούμενα αυτοκίνητα, με αντάλλαγμα την ευγνωμοσύνη και τις ψήφους. Καθώς η οικονομία παραπαίει, ακόμη και αυτό βρίσκεται σε κίνδυνο.

Σήμερα, το 2026, έχουμε περιέλθει στο σημείο να αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα ψήφου και την ιθαγένειά μας. Ο Νόμος για την Τροποποίηση της Ιθαγένειας (CAA), σε συνδυασμό με το Εθνικό Μητρώο Ιθαγένειας (NRC), αποτελεί την εκδοχή του «Hindu Rashtra» των νόμων της Νυρεμβέργης του 1935 της ναζιστικής Γερμανίας, βάσει των οποίων το Τρίτο Ράιχ χορηγούσε ιθαγένεια στους Γερμανούς πολίτες ανάλογα με τα «έγγραφα καταγωγής» τους. (Πόσοι στην Ινδία διαθέτουν αυτά τα έγγραφα;) Το κίνημα κατά του CAA-NRC εξασθένησε μετά τις μαζικές διαμαρτυρίες που οδήγησαν στη δολοφονία διαδηλωτών και στη φυλάκιση ακτιβιστών. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες ανάγκασαν την κυβέρνηση να επιβραδύνει την εφαρμογή αυτών των νέων νόμων. Τώρα όμως, το CAA-NRC, το οποίο πολλοί ορθώς πίστευαν ότι στόχευε κυρίως τους μουσουλμάνους, επέστρεψε, μεταμφιεσμένο ως SIR (Ειδική Εντατική Αναθεώρηση) των εκλογικών καταλόγων. Μας έχουν ενημερώσει επιπόλαια ότι ούτε καν τα διαβατήριά μας αποτελούν απόδειξη ιθαγένειας. Εκατομμύρια άνθρωποι διαγράφονται από τους εκλογικούς καταλόγους. Ολόκληρη η χώρα αναζητά απεγνωσμένα «παλιά έγγραφα». Δεν ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Είμαστε νόμιμοι; Παράνομοι; Έχουμε δικαιώματα; Ποιος από εμάς ανήκει σε αυτά τα τεράστια κέντρα κράτησης που κατασκευάζονται για «αμφίβολους πολίτες»; Θα περάσουμε τις μέρες μας τρέχοντας από δικαστήριο σε δικαστήριο; Οι φασίστες λατρεύουν το χάος και τη σύγχυση.

Τις μέρες μας τρέχοντας από δικαστήριο σε δικαστήριο; Οι φασίστες λατρεύουν το χάος και τη σύγχυση.

Άνθρωποι τακτοποιούν τα έγγραφά τους κατά τη διάρκεια ακρόασης στο πλαίσιο της Ειδικής Εντατικής Αναθεώρησης (SIR) των εκλογικών καταλόγων, στη Νάντια της Δυτικής Βεγγάλης. Φωτογραφία: PTI.

Ο πανικός και η αγωνία μας μπορεί να μας οδηγήσουν να εναποθέσουμε υπερβολικές ελπίδες στην εξέγερση των «Κατσαρίδων». Κάποιοι την έχουν ήδη συγκρίνει με την εξέγερση των νέων που οδήγησε σε αλλαγή καθεστώτος στο Μπαγκλαντές, το Νεπάλ και τη Σρι Λάνκα. Όμως η Ινδία είναι μια χώρα υπερβολικά μεγάλη για να συμβεί κάτι τέτοιο. Άλλοι τη συγκρίνουν με το κίνημα υπό την ηγεσία του Τζαγιαπράκας Ναράγιαν που ανέτρεψε την Ιντίρα Γκάντι το 1977. Αυτές οι συγκρίσεις δεν βοηθούν. Το Κόμμα «Cockroach Janata» δεν είναι κανένα από τα δύο. Είναι κάτι το δικό του. Ένα μοναδικό προϊόν της εποχής του. Πρόκειται για ευάλωτους νέους που αντιτάσσονται σε μια σκληρή, εκδικητική κυβέρνηση που έχει αποδείξει ότι είναι ανελέητη απέναντι σε όσους της αντιτίθενται. Σίγουρα σχεδιάζεται εκδίκηση, η οποία θα επιβληθεί σε όσους θεωρεί ως τους κύριους υποκινητές.

Διαβάστε επίσης: Μαθαίνοντας από το παρελθόν: Από το Κίνημα JP στο CJP σήμερα

Πώς ένα καθεστώς που γίνεται ολοένα και πιο αντιδημοφιλές έχει την αυτοπεποίθηση να μην κάνει καμία παραχώρηση στους ανθρώπους που το ψήφισαν; Πιθανώς επειδή αισθάνεται ότι έχει χειραγωγήσει με επιτυχία τη διαδικασία των εκλογών. Έχει καταλάβει τον μηχανισμό. Η Εκλογική Επιτροπή είναι ελαττωματική στην ίδια της τη σύνθεση και δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ουδέτερη. Τα ηλεκτρονικά μηχανήματα ψηφοφορίας (EVM) έχουν παραποιηθεί, οι εκλογικοί κατάλογοι αποκλείουν πλέον εκατομμύρια πραγματικούς πολίτες και περιλαμβάνουν εκατομμύρια φανταστικά ονόματα, η γραφειοκρατία που εποπτεύει τις εκλογές έχει αποδειχθεί απόλυτα συνένοχη, τα δικαστήρια είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν ή θα κλείσουν τα μάτια μπροστά σε κατάφωρες παρατυπίες, η αστυνομία δεν έχει ιδέα τι σημαίνει ουδετερότητα, ενώ ο Τύπος υποκλίνεται κάθε φορά που κάποιος στην εξουσία του κάνει νόημα. Οι εκλογικές περιφέρειες θα αναδιαμορφωθούν ώστε να εξασφαλίζεται πάντα το πλεονέκτημα του BJP. Τι έχει να φοβηθεί το κυβερνών κόμμα; Γιατί να ακούσει κανέναν; Είναι το πλουσιότερο πολιτικό κόμμα στον πλανήτη, υποστηριζόμενο από τους πλουσιότερους βιομηχάνους του κόσμου. Μπορεί να αγοράσει τα πάντα. Και οποιονδήποτε. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει.

Μπορεί όμως αυτό το παιχνίδι να διαρκέσει για πάντα; Μπορούν όλοι οι άνθρωποι να εξαπατώνται συνεχώς; Μπορεί μια χώρα με πληθυσμό ενάμισι δισεκατομμυρίου να σέρνεται σαν πτώμα για πάντα; Δεν μπορεί. Οι «κατσαρίδες» έχουν βγει στους δρόμους. Οι αγρότες έχουν αρχίσει να πορεύονται προς το Δελχί για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά για να διαμαρτυρηθούν για τη συμφωνία εμπορίου Ινδίας-ΗΠΑ – την καταδίκη σε θάνατο που η κυβέρνηση της Ινδίας δέχτηκε υποτακτικά να υπογράψει εκ μέρους τους. Τα όρια της πόλης έχουν σφραγιστεί, αλλά αυτό είναι απίθανο να τους σταματήσει. Ίσως οι υπόλοιποι από εμάς να μπορούμε να πάρουμε μαθήματα από τους αγρότες μας και τις κατσαρίδες μας για το πώς να γίνουμε λίγο επικίνδυνοι. Οι νέοι μας έχουν κάνει ένα δώρο. Εναπόκειται σε όλους μας, σε κάθε έναν από εμάς, να δώσουμε νόημα σε αυτό που έχουν κάνει.

Όταν ένας πρωθυπουργός διαφεύγει φυσικά, δεν θα αργήσει να διαφύγει και πολιτικά.

Αλλά αυτό το καθεστώς δεν θα φύγει εύκολα. Δεν θα ανεχτεί να ταπεινωθεί στους δρόμους της πρωτεύουσας. Πιθανότατα θα δούμε αίμα. Τα νεανικά νεύρα τεντώνονται. Πόσο θα πάρει μέχρι κάποιος από εκείνο το νεανικό, φλογισμένο πλήθος να χάσει την ψυχραιμία του και να δώσει στην αστυνομία μια δικαιολογία για να ανοίξει πυρ; Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας σπάσουν. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους σταματήσουμε.

Η Αρούντατι Ρόι είναι συγγραφέας.