Όπως εγώ τον γνώρισα..

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστη αλλά με βαρύ σκοτάδι στην καρδιά.

Ο πόνος από τον αιφνίδιο κι άδικο χαμό ενός εξαιρετικού συντρόφου και φίλου και αδέκαστου αγωνιστή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του Νίκου Σερβετά, ο οποίος επί 40 χρόνια υπηρέτησε πιστά από το δημοσιογραφικό μετερίζι την κοινή υπόθεση της ανθρώπινης χειραφέτησης.

Δημοσιογράφος και εκδότης (kamini.gr) ο Νίκος ήταν πολυγραφότατος, με ασίγαστο και ανήσυχο ερευνητικό πνεύμα.

Τον πρωτογνώρισα στον ΣΥΡΙΖΑ πριν 6 χρόνια και συνεχίσαμε μετά στη Νέα Αριστερά.

Αυτό που με εντυπωσίαζε στον Νίκο ήταν ότι πάντα ήξερε να θέτει ερωτήματα αναζητώντας την αλήθεια εκεί που άλλοι θεωρούσαν πως ένα θέμα είχε κλείσει.

Όλα τα σκάλιζε και αναδείκνυε κρίσιμες πτυχές όταν κάτι δεν του φαινόταν σωστό.

Αυστηρός τηρητής ο ίδιος της δημοσιογραφικής δεοντολογίας έκρινε εξίσου αυστηρά και ακριβοδίκαια τα δημοσιογραφικά δρώμενα ιδίως στον χώρο της Αριστεράς λόγω αρχών και αξιών.

Όχι τυχαία αποτέλεσε μέλος της Επιτροπής Δεοντολογίας της Νέας Αριστεράς.

Δεν του άρεσε η θεωρητικολογία και αναζητούσε πάντα πρακτικές λύσεις στα προβλήματα.

Λάτρης του ωραίου, καλαμπουρτζής, αθυρόστομος και πειραχτήρι ενίοτε μέχρι παρεξηγήσεως, ήταν στην καρδιά κάθε παρέας με τον αυθορμητισμό και τη ζωντάνια που τον διέκρινε.

Είχε μία ιδιαίτερη ευαισθησία που, αν δεν την αντιλαμβανόσουν, εύκολα μπορούσε να οδηγήσει στην ευθιξία. Μπορούσες να μαλώσεις την μία στιγμή μαζί του και την επόμενη να φιλιώσεις γιατί κακία δεν κράταγε.

Την Αγγέλικα την λάτρευε και τις δύο κόρες του τις καμάρωνε κι ήταν περήφανος γι’ αυτές.

Ευσυνείδητος επαγγελματίας δημοσιογράφος συνεργάστηκε με πάρα πολλά έντυπα κι εφημερίδες ενώ τα τελευταία χρόνια παρέδωσε πολύτιμο έργο αριστερής κριτικής και αυτοκριτικής μέσα από την δική του ηλεκτρονική ιστοσελίδα το Καμίνι στο οποίο είχα την τιμή να φιλοξενήσει και κάποια δικά μου άρθρα.

Είναι πραγματικά μεγάλη η απώλεια του Νίκου για την Αριστερά και το κίνημα, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που τον αγάπησαν και τον ενέταξαν στην ζωή τους.

Θα μας μείνει αλησμόνητος.

Κώστας Καλλωνιάτης