Για να σταματήσουμε τους πολέμους των αφεντικών, να υπερασπιστούμε τη ζωή των λαών
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο πόλεμος παύει να είναι εξαίρεση και μετατρέπεται σε κανονικότητα. Από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή και από τον Ινδο-Ειρηνικό έως την Ευρώπη, η ανθρωπότητα σπρώχνεται σε μια νέα γενικευμένη σύγκρουση, με πυρηνικές σκιές και κοινωνικά ερείπια. Αδιάψευστος μάρτυρας ο πολλαπλασιασμός των νέων εστιών γεωπολιτικής έντασης και δυνητικής σύγκρουσης σε Συρία, Ιράν, Βενεζουέλα, Κούβα, Γροιλανδία και Ταιβάν.
Αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που, για να “επιβιώσει” συσσωρεύοντας κέρδη και πλούτο, καταστρέφει τις ίδιες τις βάσεις ύπαρξής του, δηλαδή το φυσικό και ανθρώπινο οικοσύστημα που θέλει να εκμεταλλευτεί.
Για την Αριστερά, το ερώτημα «πώς αποτρέπεται ο πόλεμος» δεν είναι ηθικό ούτε διπλωματικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ταξικό. Ο πόλεμος δεν είναι λάθος διαχείρισης· είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική του φάση.
1. Ο πόλεμος έχει ταξική αιτία
Οι πόλεμοι δεν γίνονται για τις σημαίες και τους λαούς, αλλά για τις αγορές, τις πρώτες ύλες, τους δρόμους της ενέργειας και τα κέρδη των λίγων. Δεν είναι αποτέλεσμα “εθνικών διαφορών”, αλλά ανταγωνισμών κεφαλαίων, ολιγαρχικών συμφερόντων και κρατών που τα υπηρετούν.
Οι στρατιωτικές συμμαχίες, οι εξοπλισμοί και οι βάσεις δεν υπηρετούν την «ασφάλεια των κοινωνιών», αλλά την ασφάλεια της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Κάθε ευρώ για φρεγάτες είναι λιγότερο ψωμί, λιγότερη υγεία, λιγότερη παιδεία.
Η αποκάλυψη αυτής της αλήθειας δεν είναι θεωρία· είναι πράξη αντίστασης.
2. Φρένο στον πόλεμο ο Διεθνισμός
Απέναντι στον εθνικισμό και τον πολεμικό παροξυσμό, η Αριστερά αντιτάσσει τον διεθνισμό των υποτελών κι εκμεταλλευομένων. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.
Ο διεθνισμός δεν είναι σύνθημα, αλλά αντι-εθνικιστική πράξη: να αρνηθείς να βλέπεις τον “άλλο λαό” ως εχθρό, όταν ο πραγματικός εχθρός είναι το κεφάλαιο και το ιμπεριαλιστικό μπλοκ που προκαλεί τον πόλεμο.
Χρειαζόμαστε ξανά πλατιά, διασυνοριακά κινήματα ειρήνης, που να ενώνουν κοινωνίες και όχι κυβερνήσεις. Όπως στο Βιετνάμ, όπως ενάντια στους πολέμους του Ιράκ, έτσι και σήμερα.
3. Όχι στην πολεμική οικονομία της Ευρώπης
Η μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολεμικό εργοστάσιο με τον υπερδιπλασιασμό των στρατιωτικών δαπανών (από 2% σε 5% του ΑΕΠ) σε βάρος του κοινωνικού κράτους είναι ταξικός πόλεμος από τα πάνω.
Η «άμυνα» γίνεται άλλοθι για κοινωνική λεηλασία σε εργασία, υγεία, παιδεία και πράσινη υπαναχώρηση. Οι όμιλοι της πολεμικής βιομηχανίας θησαυρίζουν, ενώ οι κοινωνίες φτωχοποιούνται.
Η Αριστερά οφείλει να συνδέσει το αντιπολεμικό αίτημα με τον αγώνα για κοινωνικό κράτος και οικολογική μετάβαση.
Χωρίς υδρογονάνθρακες δεν υπάρχει πολεμική μηχανή.
Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει ειρήνη.
Ψωμί – Υγεία – Παιδεία, όχι φρεγάτες και πυραύλους.
4. Η ειρήνη κερδίζεται από τα κάτω
Οι πόλεμοι αποφασίζονται στα υπουργικά συμβούλια, αλλά σταματούν στους δρόμους.
Απεργίες σε λιμάνια που φορτώνουν όπλα, μπλοκαρίσματα βάσεων, μαζικές διαδηλώσεις: η κοινωνική αντίσταση είναι το πραγματικό ανάχωμα στον μιλιταρισμό.
Καμία αναμονή, καμία ανάθεση. Άμεση αντιπολεμική δράση σε όλη την Ευρώπη.
Κανένας λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τους πολέμους των αφεντικών.
5. Ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες
Η εμπλοκή σε ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, βάσεις και πολέμους «δι’ αντιπροσώπων» δεν είναι μονόδρομος. Είναι πολιτική επιλογή.
Χωρίς αποδέσμευση από αυτές τις δομές, κάθε λόγος για ειρήνη μένει κενός.
Καμία βάση.
Καμία διευκόλυνση.
Καμία συμμετοχή.
6. Ο σοσιαλισμός ως πολιτική της ειρήνης
Όσο κυριαρχεί ο καπιταλισμός, θα υπάρχουν κρίσεις, ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι θα επιστρέφουν.
Η ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο πλαίσιο της παγκόσμιας αγοράς. Η ειρήνη δεν είναι απουσία σύγκρουσης, αλλά ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας:
- κοινωνικοποίηση στρατηγικών τομέων,
- δημοκρατικός έλεγχος της εξωτερικής πολιτικής,
- αποστρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων,
- αλληλεγγύη των λαών αντί για ανταγωνισμό κρατών.
Η ειρήνη είναι η πολιτική μορφή του σοσιαλισμού.
Σοσιαλισμός ή αφανισμός
Η Αριστερά μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο μόνο αν μετατρέψει την ειρήνη σε αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα σύγκρουσης.
Καμία αριστερή πολιτική δεν μπορεί να σταθεί μέσα σε πολεμική οικονομία.
Η καθυστέρηση πληρώνεται με αίμα.
Το ρολόι της αποκάλυψης δείχνει πως η ανθρωπότητα είναι 85 δευτερόλεπτα πριν τον αφανισμό.
Ή θα συγκρουστούμε με τον πόλεμο, ή θα μας παρασύρει στην καταστροφή.
Η επιλογή είναι τώρα.
About Author
