Κώστα Καλλωνιάτη Kamini
Αφού ο Θανάσης Καρτερός ως εκφραστής των απόψεων Τσίπρα επιτέθηκε κατά του γραμματέα της Νέας Αριστεράς (ΝΑ), Γαβριήλ Σακελλαρίδη, με άρθρο του (Τι «χτίζει» αλήθεια ο Γαβριήλ; | ΕΦΣΥΝ) στοχεύοντας εμμέσως πλην σαφώς την τάση που πλειοψήφησε στο κόμμα, τώρα με νέο άρθρο του (Το αίνιγμα της Νέας Αριστεράς | ΕΦΣΥΝ) επιτίθεται ευθέως στο σύνολο της τάσης αυτής επειδή όπως λέει δεν υπερασπίστηκε τον Τσίπρα – σε αντίθεση με την στάση Χαρίτση και Ηλιόπουλου – έναντι όσων του πρόσαψε πρόσφατα ο διοικητής της ΤτΕ Γ. Στουρνάρας.
Εντύπωση προκαλεί, για άλλη μία φορά, το γεγονός ότι ο άτυπος εκπρόσωπος του κ. Τσίπρα επιστρατεύει την παλιά καταστροφική καθότι απολιτική και γι’ αυτό συκοφαντική λογική των βαριδίων που χρησιμοποίησε ο αρχηγός του επί ΣΥΡΙΖΑ για να διχάσει σε δήθεν ηθική βάση τον κόσμο της ΝΑ.
Δεν επιτίθεται με επιχειρήματα στην πολιτική της πλειοψηφούσας τάσης και άρα της ΝΑ, αλλά μόνο με χαρακτηρισμούς και με όρους δήθεν ηθικής ασυνέπειας.
Προσέξτε πόσοι χαρακτηρισμοί υπάρχουν στο παρακάτω απόσπασμα διαχωρισμού του Χαρίτση από τους “σιωπούντες”:
«..Του Αλέξη Χαρίτση, για παράδειγμα, ο οποίος και τα λόγια του προσέχει, και μια ενωτική αυτοσυγκράτηση δείχνει μπροστά στην πολυδιάσπαση του χώρου, και στις επιθετικές ανοησίες δήθεν καταδίκης των «αρχηγικών κομμάτων» δεν προσχωρεί. (…) Υπάρχει κατ’ αρχάς μια επιθετικότητα, που συνδυάζει τον φανατισμό του διαδικτύου με όσα ανιστόρητα παράγουν κάποιοι επώνυμοι. Έτσι, οι διακηρύξεις ιδεολογικής καθαρότητας και εκλογικής αυτονομίας, το φλερτ με τον Βαρουφάκη, η καταγγελία της Κεντροαριστεράς, ή της ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, όπως και οι συχνά ανοίκειες επιθέσεις στον Τσίπρα, συνυπάρχουν με πιο γειωμένες αντιλήψεις.»
Οι χαρακτηρισμοί αφθονούν, οι εξηγήσεις ανύπαρκτες. Μάλλον θεωρεί ότι είναι αυτονόητες αφού πηγάζουν από την δημοσιογραφική αυθεντία του.
Όμως, η μεροληψία εύκολα καταλήγει στην συκοφαντία όταν ο λόγος στερείται πολιτικού περιεχομένου.
Έτσι, ο κ. Καρτερός φαίνεται να λησμονεί ότι ο Αλέξης Χαρίτσης όταν μιλά κι όταν προτείνει στη Βουλή -καταθέτοντας τροπολογία που αποκλείει τρίτη θητεία για τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος – δεν το κάνει ως πρόσωπο ατομικά, αλλά ως πρόεδρος της Νέας Αριστεράς εκφράζοντας το σύνολο του κόμματος κι όχι τον εαυτό του ή μια προσωπική τάση.
Αν το έκανε χωρίς να υπάρχει κομματική συναίνεση, τότε όχι μόνον θα είχαν ακουστεί διαφωνίες και κριτικές από το κόμμα, αλλά θα συμπεριφερόταν αρχηγικά εκμεταλλευόμενος την ηγετική θέση του, όπως φαίνεται να του αναγνωρίζει ο κ. Καρτερός που κατά τα άλλα δυσφορεί στην καταδίκη των αρχηγικών κομμάτων από τη ΝΑ.
Από εκεί και πέρα το ερώτημα για έναν αριστερό ριζοσπάστη δεν είναι: «Ποιος σιώπησε; Ποιος επιτέθηκε;» Το ερώτημα είναι ποια κοινωνική στρατηγική εκφράζει κάθε στάση;
Η σύγκρουση με τον διοικητή της ΤτΕ έχει συμβολική σημασία. Αλλά αυτό που ενδιαφέρει την Αριστερά, αλλά ουδόλως καταπιάνεται με αυτό ο κ. Καρτερός, είναι ότι η Τράπεζα της Ελλάδος είναι θεσμός ενταγμένος στην ΕΚΤ, στο ευρωσύστημα, στην καπιταλιστική νομισματική πειθαρχία. Το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο. Είναι η αποδοχή ή μη του πλαισίου.
Αν δεν μπορείς ως Αριστερά έστω και στο ελάχιστο να αμφισβητήσεις την νομισματική αρχιτεκτονική, την ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών, την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η σύγκρουση μένει ρητορική και κανένα κοινωνικό μετασχηματισμό δεν θα μπορέσεις μεθαύριο ως κυβερνώσα Αριστερά να υλοποιήσεις.
Επίσης, ο κ. Καρτερός αντιμετωπίζει την ιδεολογική αυτονομία ως σχεδόν ενοχλητική πολυτέλεια.
Από μαρξιστική σκοπιά όμως η πολιτική αυτονομία της Αριστεράς δεν είναι ηθικό θέμα. Είναι όρος ταξικής συγκρότησης. Αν η στρατηγική είναι η «Ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς» τότε το πρόγραμμα θα κινηθεί εντός καπιταλιστικής διαχείρισης. Η σύγκρουση λοιπόν δεν είναι προσωπική. Είναι στρατηγική και το δίλημμα είναι: Ρήξη ή προοδευτική διαχείριση; Σε αυτό ο κ. Καρτερός είτε δεν έχει άποψη, είτε την αποκρύπτει επιμελώς.
Το άρθρο κλείνει με: «Θα υποχρεωθούν όλοι να αποφασίσουν με ποιον θα πάνε.» Αυτό αγαπητέ κ. Καρτερέ είναι γλώσσα μπλοκ εξουσίας, αστικής εξουσίας. Μαρξιστικά όμως το ερώτημα δεν είναι με ποιο πρόσωπο και με ποιον αρχηγό θα πάει κανείς, αλλά με ποια κοινωνική συμμαχία.
– Με μεσαία στρώματα που ζητούν σταθερότητα;
– Με εργατική τάξη σε επισφάλεια;
– Με ευρωπαϊκό θεσμικό καθεστώς;
– Ή με στρατηγική ρήξης;
Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα με τα οποία οφείλει να ασχοληθεί η Αριστερά αν δεν θέλει να επαναλάβει επιπόλαια και απερίσκεπτα τα λάθη του παρελθόντος.
Συνεπώς, η κρίση όχι της «Νέας Αριστεράς» αλλά της Αριστεράς συνολικά δεν είναι η σιωπή ή ο φανατισμός. Είναι ότι δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει αριστερή διακυβέρνηση εντός της Ευρωζώνης χωρίς ρήξη; Όσο αυτό μένει θολό, θα αναπαράγεται η οργανωτική ρευστότητα, η στρατηγική ασάφεια και η εσωτερική πόλωση.
Εν κατακλείδι, ο κ. Καρτερός βλέπει την πολιτική ως στάσεις προσώπων, ενότητα χώρου και θεσμική αντιπαράθεση.
Αντίθετα, μια αριστερή ριζοσπαστική ανάλυση βλέπει ταξική ανασύνθεση, ηγεμονία και στρατηγική ρήξης ή ενσωμάτωσης. Το «αίνιγμα» που επικαλείται ο κ. Καρτερός προφανώς δεν είναι οργανωτικό και δεν αφορά την Νέα Αριστερά ειδικά.
Είναι το αδιέξοδο μιας Αριστεράς που επιχείρησε να κυβερνήσει χωρίς να μετασχηματίσει τους υλικούς όρους εξουσίας και που σήμερα κοιτάζει με κάθε τρόπο να ξανακυβερνήσει χωρίς να έχει λύσει κανένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισε την πρώτη περίοδο.
Είναι το παράδοξο ή σωστότερα το οξύμωρο μιας Κεντροαριστεράς που επιζητεί την ενότητα επιχειρώντας να διασπάσει την Νέα Αριστερά…
About Author
